Toen ik in 2008 voor ’t eerst naar Quebec vloog herkende ik bij wijze van spreken nog geen huismus. Nu zeven jaar later heb ik twee boeken gepubliceerd over de bosmarmot in de reeks ‘Fauna in Quebec. Verrassende beelden over het leven in de natuur’.huismus-in-quebec-vieux-marche

Wat de liefde al niet kan doen hé. Mijn partner, een natuurfotografe, stak het lont van mijn passie voor natuurfotografie aan. Elke keer wanneer ik in Canada ben (een vier à vijf maanden per jaar), gaan we regelmatig naar de natuurparken Maizerets en Cap Tourmente. Maar eigenlijk moeten we niet ver gaan om vogels en dieren te zien. Ze komen tot in onze tuin en het veld daar achter. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat ik daar sindsdien heel veel tijd doorbreng. Gewoonlijk ben ik niet zo geduldig, maar dit vogel spotten en dieren in hun dagelijkse doen bekijken ontspant me helemaal. Ik kan er helemaal in opgaan, het met verwondering bekijken, het kind  in mij voelen jubelen bij al die ontdekkingen. Wat een pracht zie ik daar voor mijn ogen passeren. Een nieuwe wereld ging voor mij open.

Natuurfotografie was wel een vak dat ik nog moest leren. Bij de minste beweging was de vogel gaan vliegen of had het dier het op een lopen gezet. Met een beetje geluk zag je nog net het achterste van het wezentje uit het beeld verdwijnen. Met vallen en opstaan leerde ik dat ik al die levende wezens eerst moest observeren. Dat een vogel bijvoorbeeld naar dezelfde plek terugkomt, de bosmarmot ’s morgens met haar gezicht naar de zon van de buitenlucht zit te genieten. Daarnaast moesten deze creatuurtjes ook aan mij wennen. Ik leerde dat ik slechts heel geleidelijk aan en heel langzaam een stapje dichter bij mocht komen zodat ze gewoon werden aan mij of mij toch niet als een gevaar zagen. Ik leerde dat er altijd een lijn is die je niet mag overschrijden, een minimum afstand die je moet respecteren.

De eerste jaren had ik ook altijd een Quebecois vogelboek onder handbereik. Het is grappig, die huismus die ik in België niet kon thuisbrengen, leerde ik voor het eerst herkennen als een ‘moineau domestique’.  Een mooie vogel trouwens. Waarom had ik er vroeger altijd een negatieve bijklank bij als ik over een huismus hoorde spreken? Misschien omdat ik het vogeltje niet kende?

Op een avond tijdens mimargot-st-foyjn derde verblijf in Quebec had ik 24 verschillende vogels geteld die op bezoek kwamen in onze tuin. Daarnaast nog een bosmarmot, drie verschillende soorten eekhoorns, een wasbeer en een aardeekhoorn. Sinds 2008 heb ik daarover een fotoarchief aangelegd en de beelden riepen om gepubliceerd te worden.

Ik zou een verhaaltje maken over Eufrazie, de Amerikaanse rode eekhoorn. Het zou een kinderverhaal worden waarbij de foto’s de verhaallijn zouden uittekenen. Alleen was dat buiten Margot de bosmarmot gerekend. Zij werd wakker uit haar winterslaap en wist al mijn aandacht weg te kapen. De eerste boekjes zouden over haar gaan.

Margot krijgt onverwacht bezoek

Het Grote Weetjesboek over de Bosmarmot

www.facebook.com/FotoBoekLieveSnellings

Twitter: @SnellingsLieve

 

Advertenties